فقط پله هایی که تو را تا انتهای روستا می برد و برمی گرداند، به چشم نمی آیند، تمام روستا شبیه پلکانی پهن و رنگیست…
پشت پنجره ی خانه ها، گلدان شمعدانیست، همه جا تمیز است و نمای روستا دلباز. پله ها را که بالا می روی، قبل از برگشتن، میدانَکی به دمی نشستن وسوسه ات می کند و وسوسه را قلیان و آش دوغ تکمیل می کند. نمای زیبای پایین جان می دهد که غرق تفکر شوی…

غیر از خوراکی و عروسک های بافتنی که کار دست زنان ماسوله است، تحفه ی دیگری از این دیار نمی یابی، بازارچه ی محلی در قبضه ی Made in Chinaست! فراموش کنید اجناسی را که یکی از دوستانِ همسفر می گفت که عینا از سفرِ چین برای سوغات آورده بود و یکراست به مغازه ی شیرینی پزی بروید که دکور چوبی اش با همه ی مغازه ها متفاوت است. چند بانوی نسبتا بد اخلاق، انواع شیرینی های ماسوله را همانجا تهیه می کنند و می فروشند، شیرینی هاشان پر از کنجد، جوز هندی، زنجبیل، عسل و تخم گشنیز است. طعمشان متفاوت، بسیار مقوی و البته بسیار گرم هستند.

در راه برگشت هم رب آلوچه، انواع لواشک و میوه های ترش نمک سود، فراموش نشود. البته پیشنهاد می کنم که از اولین فروشنده شروع به تست کردن کنید و از آخرین فروشنده، خرید کنید!

وقتی در مسیری قدم می زنی که سه هزار سال همین گونه بوده…
خانه هایی می بینی که شبیه خانه های هیچ کجا نیست…
یادآور صلابت کوه است و زمانی که خورشید، خدای مردمان بود و بیش از آن نمی دانستند…
پیش از آنکه زرتشت پیام آور خداوند برای قوم پارس باشد، انسان هایی کوه را مسخر کردند، سینه اش را شکافتند و درونش سکنی گرفتند…
و در شب می شنوی صدای تیشه هایی که کوه را می شکافند و خنده ی مستانه ای که صاحبش، تیشه در دست دارد…
در سکوت مرموز بیابان، کویر تو را به خود می خواند که پیش تر روی در سیاهی مرموزش…
و چه لذت بخش است که روی سنگی خنک، دراز شوی و چشم بدوزی به آسمان پرسخاوت کویر، انقدر ستاره دارد که تا آخر عمر هم بشماری و خوابت نبرد…
تا آنجا دور می شوی که همهمه ی دوستانت، قوت قلبت باشد و برمی گردی…

نباید سر وصدا کرد، اهالی به قدمت روستایند و با غروب آفتاب سر بر بالین می گذارند…
اما مگر خسته می شوند، چهل و هفت جوانی که هر یک غوغایی را به کناری نهاده و آمده اند که خوش باشند…
گفت و گو و خنده سر شام حتی اگر کالاجوش (به قول دوستی، آش داغ) یا قرمه تخم مرغِ اضافه باشد، در دل کوه، زیر آسمان پرستاره، کنار آتش و در غاری که به اندازه ی یک اتاق است؛ با دست کنده شده و گوشه هایش را بیشتر کنده اند برای گذاردن وسیله ای که حتما ضروریست و اجاقی در وسط، متمایل به در که آتشش هم سدِ جوع می سازد و هم سقفش را از فروریختن، حفظ می کند…
وقتی اولین سوژه ی پانتومیم می شوی و خودت، خودت را حدس می زنی، شب بدون بالش روی سنگ می خوابی، در گوشه ای از غاری سیاه که یک در چوبی دارد و این اندیشه که این هزاران سال در این گوشه که غنودی ای چه ها گذشته است، لبخند بر لبت می آورد و باز از آن خواب های عجیب و غریبت می بینی؛ که با لذت در حال خوردن خوشه ی انگوری هستی که دانه هایش از همه ی انواع انگور به همه شکل و رنگ دارد، کسی تعبیرش را نمی داند اما حتما خواب خوبیست، آن هم در روستایی که ریشه در «می» دارد…
راه بازگشت همیشه کوتاه است، آن هم وقتی که بگویی و بشنوی و دوستانت را بهتر بشناسی و آنها به تو از تو بگویند و به فکر وادارندت…
و «ترین ها» که حسن ختام سفرهای دسته جمعی مان است و در کمال تعجب، «خشن ترین» تو نیستی، جمع به «افه دار ترین» بودنت رای داده، هر چقدر هم که چشمانت گرد شود، نظر جمع همین است!
سفر خوب است، دسته جمعی و به جایی که هرگز نرفته ای…