کشک و بادمجان، دستپخت مهتا

هرچقدر هم که تصور محبوب بودن یا منفور بودن کنید، این یک حقیقت است که هر فرد برای دسته ای از افراد، جاذبه و برای دسته ای دیگر دافعه دارد. این جاذبه و دافعه باعث می شود تا عده ای دوست و دوستدار و عده ای دشمن یا مخالف پیدا کنی. در طول زندگی ات به بعضی، خوبی می کنی و به بعضی بدی که در نتیجه اش لیست دوستان یا دشمنانت پربارتر می شود. وقتی پای منافع مشترک هم در میان باشد، سر و کله ی رقیب پیدا می شود و رقیب هم نوعی دشمن بالقوه است؛ آن هم از نوع بسیار خطرناکش!

تا اینجای ماجرا برایم کاملا قابل درک است.  آنچه از درکش عاجزم این است که چرا فردی که نه سابقه ی دوستی با او داری و نه دشمنی نه خوبی در حقش کردی نه بدی تا آنجا هم که ذهنت یاری می کند هیچ گاه منافع مشترکی در میان نبوده که رقابتی باشد و در نتیجه ی آن کینه و دشمنی یعنی اصلا هیچ گاه فرصتش نبوده. با همه ی این تفاسیر، انتظار نداری که دوستت داشته باشد ولی این همه سردی و دوری که سعی می کنی جدی نگیری و پچ پچ های پشت سرت که خیلی اتفاقی و ناباورانه به وجودش پی می بری تو را به این باور می رساند که او هم با دشمنان و مخالفانت، احساس دوستی و صمیمیت بیشتری می کند.

بله، این پست مخاطب خاص دارد هرچند کاربرد عام هم دارد، به بهانه ی یک خانم عزیز نوشته شده که یواشکی داشت سوالی را از خانم عزیز دیگری می پرسید که جواب خانم عزیز دومی که با پوزخند تمسخر داده شد در بهترین حالت یک بدی به بدی های من در ذهنش ایجاد می کند، قضاوت غلط یا درست بودنش با من نیست چون نمیدانم که چه بود!

نظرتون در مورد یه جعبه مقوایی خوشگل که توش یه کاسه یک بار مصرف، دوغ، پیاز، نارنج، یه ظرف دیزی آلومینیومی که محتویاتش دیزی مطابق با سلیقه ی شماست و پلمب شده تا داغِ داغ به دست شما برسه، نون سنگک و تازه یه گوشت کوب و قاشق و چنگال یکبار مصرف هم همراشه و دم در خونه به شما تحویل داده بشه ، چیه!
نظر کودک فهیم که کاملا مثبته! یه نگاهی به منو بندازید، شما هم به همین نتیجه می رسید، تازه بعدش ظرف شستن هم نداره فقط سفره میندازید!

غذاهای اصلی:
دیزی کلاسیک
دیزی تند
دیزی کم چرب (ما این یکی رو امتحلن کردیم و گوشتش یک ذره هم چربی نداشت)
دیزی بزباش
کاله جوش
مخلفات:
ترشی
سبزی خوردن

رستوران Mr.Dizi تو گاندیه (گاندی، نبش کوچه چهارم، مرکز خرید گاندی) ولی به هر نقطه از تهران که باشید براتون می فرسته و با وجود اینکه روی منوش نوشته: «تحویل رایگان»، پول پیک رو ازتون میگیره!
خواهر کودک فهیم، دیزی رو تلفنی (۸۸۷۹۲۰۶۵ و ۸۸۷۹۲۰۳۴) سفارش داد ولی انگار سفارش آنلاین هم داره که ظاهرا اول باید تلفنی مشترک بشید(شماره تلفنتون میشه شماره اشتراکتون).

اما مهارت ِ آشپزی با هنر ِ آشپزی، متفاوت است. کمی که وقت و حوصله و سلیقه به خرج دهید، تبدیل به هنر می شود. از اینترنت هم استفاده کنید تا حس ِ مدرن بودن را از دست ندهید!
وبلاگ های آشپزی، دریایی از دستورات مختلف آشپزی هستند که انواع غذاها یا بهتر است بگویم خواکی ها را از ساده و پیچیده و ابتکاری و ایرانی و افغانی و مکزیکی و ایتالیایی و..، آموزش می دهند!
پیشنهاد کودک فهیم نشات گرفته از تجربه شخصی
هر روز یک دستور غذای جدید از اینترنت بگیرید، سر ِ راه برگشتن به خانه از محل کار، مواد لازمش را تهیه کنید و چند ساعت بعد، از طعم جدیدش لذت ببرید. باور کنید، سرگرمی نشاط آور و خوشمزه ایست!
و اما وبلاگ ها و سایت هایی که کودک فهیم به آنها ناخنک می زند
تنبل خونه شاه عباسی
روی میز آشپزخانه
وبلاگ ماری
طرز تهیه غذا و شیرینی به درخواست شما
تنبل خونه ی اول
مطبخ خاله خانم
آشپز آنلاین

رایحه آشپزی
آشپزی

آشپزخانه
Cooking For Engineers
Indonesian Recepies
Simply Recepies
ناندو
طرز تهیه غذاهای افغانی
میز غذا
قاشق چوبی
رایحه آشپزی
کافه ی آیدا
مطبخ خونه
آشپزی رنگین
مطبخ شیما
آموزش شیرینی پزی محمود
دائره المعارف آشپزی
آشپزی خانگی
مطبخ رویا
ترلان کافه
Indian Food Recepies
یواش فود
آشپزخونه ی ما
آشپز کوچولو
طعم غذا
طعم خوش زندگی
آشپز ایرانی
گیس گلاب آشپز می شود!
یه وبلاگ خوشمزه
آشپزی: راهنمای وبلاگ آشپزی

تئاتر «خشکسالی و دروغ» پر از چرا بود و من می گویم چگونه؟
چگونه این چراها که هریک نکته ای بود بدون غلو، زندگی را از هم نپاشاند یا طرفین را وادار به یک زندگی بی رغبت، نکند؟

متن زیر را برای صدمین شماره ی ماهنامه نوشتم، گذاشتم تا منتشر شود و سایتش آپ دیت شود و بعد در اینجا منتشر شود، قصد داشتم تا لینک مطلب در سایت ماهنامه را هم بیاورم اما افسوس که متن همانی نیست که نگاشتم، ایراداتی دارد که اگر دوست خوبم مسوولش نبود،  الان ماهنامه با خاک کوچه یکی شده بود، صد البته نه به این شدت!

این هم اصل یادداشت:

تیتر زدن، لذت بخش تر از همه

صد عدد بزرگی است، خیلی زیاد و گاهی ترسناک. آدم را یاد یک قرن می‌اندازد. هر چند که صد شماره معادل هشت سال است برای یک ماهنامه.
اردیبهشت بود یا خرداد درست یادم نیست. ولی خوب یادم است که سال ۱۳۸۰ بود و من دانشجوی ترم دوم مهندسی پزشکی دانشگاه اصفهان (دانشگاه اصفهان، نه صنعتی اصفهان، صنعتی اصفهان رشته مهندسی پزشکی ندارد؛ این توضیحی است که ۹ سال است بعد از اسم دانشگاه محل تحصیلم اضافه می‌کنم) آمده بودم تهران، برای نمایشگاه کتاب. پس اردیبهشت بود! به دیدن یکی از همکلاسی‌هایم که دانشجوی مهندسی پزشکی دانشگاه صنعتی امیرکبیر بود، رفته بودم. آن سال‌ها مجله‌ای داشت گروه مهندسی پزشکی دانشگاه اصفهان به نام «مرز نو» وام گرفته از بین تخصصی بودن رشته‌مان که دانشجویان دیگر گروه‌های دانشگاه مهندسی دانشگاه اصفهان آن را با املای نادرست می‌خواند! البته ما هم در جای خود از خجالت خودشان و رشته‌هایشان درمی‌آمدیم، روزگاری است ابتدای جوانی و دانشجویی، بگذریم…

نسخه‌ای از مرز نو را به عنوان تحفه و باز کردن باب دوستی بین دو گروه هم‌رشته‌ در دو شهر برای دوستم آورده بودم که تحفه دیگری به من داد. مجله‌ای با جلد آبی که عنوانش تنها «مهندسی پزشکی»‌ بود. مجله‌ای مستقل که به هیچ دانشکده‌ای وابسته نبود.  اما لیست بلندبالایی از اساتید این رشته مشاورش بودند. مجله را بارها ورق زدم و مطالب ساده‌ترش را خواندم.
کاغذ زرد کوچکی که بینش بود پر کردم و مشترک شدم. از شماره دوم. از این به بعد مقالات مجله سر نخ هر پروژه درسی بود و مهندس مهدی مرادی یک دوست و راهنمای بی‌‌دریغ.
سه سال گذشت. مهندس مرادی به قصد دکتر مرادی شدن به کانادا رفت و مهندس جوان دیگری جانشینش شد. پیمان پویانژاد دانش‌آموخته دانشگاه صنعتی سهند تبریز. ایران‌مد ۸۲ بود آخرین ایران‌مد با شکوه. تازه لیسانس گرفته و در رویای ادامه و  پیشنهادی که رویایم بود. خواننده‌ پروپا قرص ماهنامه بودم و می‌خواستند که نویسنده‌اش باشم. یک لحظه درنگ نکردم.
تابستان به همکاری از راه دور گذشت. «دور دنیا در هشتاد کلیک» و «روی آنتن جهانی.»
اولی سال‌ها قبل متولد شده بود و یک سالی آخرین برگ ماهنامه بود و اولین صفحه‌ای که من می‌خواندم؛ دوستش داشتم خیلی زیاد و روی آنتن جهانی که ایده‌اش را مهندس پویانژاد به اقتباس از بخش مشابهی در مجله صنعت چاپ داده بود. برای اولین مطلبش ساعت‌ها صرف یافتن خبرهایش و هفته‌ها صرف نگارشش کردم. وقتی پویانژاد گفت که قابل چاپ است و برخلاف انتظارش نیاز به بحث و بازبینی ندارد، از خوشحالی نمی‌دانستم که چه کنم.
پاییز شد و بعد از ۱۶ سال باز هم راهی مدرسه شدم با این تفاوت که برای یک سال و در زمان بعد از مدرسه اول به ماهنامه و بعد به خانه رفتم.
برای من که تجربه شاغل بودن، بدیع بود و تازه،  ماهنامه پر از تجربه بود.
درصد زیادی از شما که این یادداشت را می‌خوانید، مشوق کودکانه اولین تجربه کار را شاید داشته باشید و سمت، آخرین چیزی است که به آن فکر می‌کنی. در بدو ورود به یک تیم پیوسته و یک تجربه همکاری لذت‌بخش و دوستان تازه.
لذت‌بخش‌ترین قسمت بخش مقاله‌‌ها، تیتر زدن بود وآموزنده‌ترین بخش، جلسات شورای سردبیری. همه آن‌هایی که درماهنامه فعال بوده‌اند دلیلش را خوب می‌دانند. حضور مردی که هر چه از روزنامه‌نگاری می‌دانم مرهون است: مرتضی تفرشی. او که نظراتش همواره راهگشای شورای سردبیری است و تا ماهنامه پشتگرم واست، پابرجاست.
تجربه دیگرم در ماهنامه عادت به آمدن و رفتن افراد است که اغلب دوستت می شوند در آن محیط، آن هم برای من که به قول یزدی‌ها بد فراقم. دوستان زیادی به دلایل مختلف آمدند و رفتند و رفتن آن‌هایی که جلوی چشمانم به تک تک صفحات مجله جان داده بودند، سخت‌تر بود.
ایران‌مد ۸۴، پایان همکاری رسمی من با ماهنامه بود. دلیلش هم فرار از تکرار بود هر چند عشق به ماهنامه با اولین شماره‌اش که فعالیت در آن بلندپروازی دوست داشتنی برایم بود، جوانه زده و تا زمانی که لابه‌لای صفحات رنگی‌اش، سیاه و سفیدی برای خواندن باشد، ادامه خواهد داشت.

این روزها دیگر همگانی که همه چیز را می داند از مادر زاده شده است، جای بزرگمهر حکیم خالی تا آنچه را نمی داند، گوگل کند! اما بزرگمهر حکیم این روزها دو مشکل خواهد داشت:
۱- فزونی اطلاعات
ممکن است برای همه ی ما پیش آمده باشد که با حجم زیادی از اطلاعات تکراری و بدتر از آن بی ربط با موضوع مواجه شده باشیم البته این مشکل با بهینه تر شدن موتورهای جستجو با استفاده از الگوریتم های قوی تر و استفاده از هوش مصنوعی، کمتر شده و می شود. ضمن اینکه  استفاده از جستجوی پیشرفته، به کار بردن کلمات و اصطلاحات هوشمندانه تر و همچنین تکتیک های محدودسازی نتایج در کانالیزه کردن نتایج جستجو بسیار موثر است.

۲- اطمینان از صحت منابع
متاسفانه هیچ الگوریتم خودکاری برای ایجاد این اطمینان از صحت منابع وجود ندارد و تنها تجربه و هومشمندی کاربر در ارزیابی دقیق منابع، افراد ارائه کننده و حتی در موارد شکل ظاهری وب سایت ها می تواند این اطمینان را به وجود آورد.
خوب، باید بگم که اصلا بحث این پست، جستجو و روش ها و تکنیک ها الگوریتم هوش مصنوعی با استفاده از شبکه های عصبی نیست! چگونه به یک سایت اطمینان کنیم هم نیست!!! حتی مقدمه ای بر هفت خوان بزرگمهر هم نیست، در مورد کارتون های بزرگمهر حسین پور هم نیست
- پسچیه؟
- نه خیر، سه بار هم در نمیزند!
فقط خواستم تا ذهنتان آماده شود تا حتما به سراغ سایت معتبری که معرفی می کنم بروید. این سایت برای آموزش زبان طراحی شده و در صحت اطلاعات آن شکی نیست.

در این سایت مجموعه ای از فایل های صوتی (Pod Cast یا آنچه بیشتر کاربران، آن را رادیو اینترنتی می نامند) با هدف آموزش زبان انگلیسی برای کسانی که این زبان را به عنوان زبان دوم خود می آموزند، گردآوری کرده است. هم اینک بیش از ۷۰۰ پادکست در این سایت وجود دارد که ۵۰۰ تای آن در قالب آموزش مهارت های مختلف زندگی شامل تجارت، آموزش، اوقات فراغت، روابط عاطفی و .. می شود و ۲۰۰ فایل دیگر در قالب English Cafe ارائه شده که اصولا بحث در مورد مسائل روز است. فایل های دسته ی اول دو قسمت دارد، مکالمه و سپس تکرار آن و بررسی واژه ها و ترکیب های جدید و دسته ای هم شامل مکالمه ای را با سرعت صحبت کردن عادی در ابتدا و سپس تکرار آن با ریتم کند تر. در صورتی که فایل ها را با Jet Audio اجرا کنید، صفحه ای باز شده و متن کامل مکالمات نیز در اختیارتان قرار می گیرد (متن ها در سایت نیز موجود است). تمامی فایل ها توسط کارشناسان آموزش زبان یک موسسه آموزش معتبر آموزشی در ایالات متحده امریکا تهیه شده و به صورت مجانی قابل دانلود است.
راستی به وبلاگ سایت هم سری بزنید؛ هر از چندگاهی آپ دیت می شود و یک متن کوتاه به همراه توضیح کلمات دور از ذهن، داخل پرانتز دارد.
پی نوشت۱: وبلاگ سایت و English Cafe ها به کسانی که قصد زندگی در بلاد کفر دارن به شدت توصیه می شود چون خواننده و شنونده را فرهنگ، تاریخ و جو جوامع دیگر آشنا می کند.
پی نوشت ۲: چند بار لینک دادم ولی واسه محکم کاری: http://www.eslpod.com

دخترک پشت فرمان است و پسرک یک مشت آجیل را به انواع روش های ژانگولر می خورد و دخترک به شیرین کاری محبوبش می خندد و از ته دل شاد است

آخرین شیرین کاری پسرک، بوسه ایست که عجولانه از گونه ی دخترک می رباید…

در دل می گویم ای کاش پسرک همیشه مایه ی  شادی دخترک باشد و دخترک همواره مؤید و همراهش، لحظه ای چشمانم را می بندم و در دل دعایشان می کنم…