بعضی از حمله هاشو حس کردیم

بعضی از جمله هاشو قبلا شنیدیم

بعضی از جمله هاش تکراری هستن

بعضی از جمله هاش از شدت تکرار، کلیشه شدن

ولی وقتی خوندمش به دلم نشست

خواستم لحظه ی خوب خوندن این متن رو با تمام خواننده های «دستنوشته های کودک فهیم» سهیم بشم 

قطعه ای ادبی از گاندی

 من می‌‌توانم خوب، بد، خائن، وفادار، فرشته‌خو یا شیطان ‌صفت باشم/

من می توانم تو را دوست داشته یا از تو متنفر باشم/

من می‌توانم سکوت کنم، نادان و یا دانا باشم/

چرا که من یک انسانم و این‌ها صفات انسانى است.

 و تو هم به یاد داشته باش:

من نباید چیزى باشم که تو می‌خواهى

 من را خودم از خودم ساخته‌ام/

تو را دیگرى باید برایت بسازد. و تو هم به یاد داشته باش/

منى که من از خود ساخته‌ام، آمال من است، تویى که تو از من می سازى آرزوهایت و یا کمبودهایت هستند.

لیاقت انسان‌ها کیفیت زندگى را تعیین می‌کند نه آرزوهایشان/

و من متعهد نیستم که چیزى باشم که تو می‌خواهى/ و تو هم می‌توانى انتخاب کنى که من را می‌خواهى یا نه/

ولی نمی‌توانى انتخاب کنى که از من چه می‌خواهى!/

می‌توانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم/

می‌توانى از من متنفر باشى بى‌هیچ دلیلى و من هم.چرا که ما هر دو انسانیم و این جهان مملو از انسان‌هاست/

پس این جهان می‌تواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد/

و تو نمی‌توانى برایم به قضاوت بنشینى و حکمی صادر کنی و من هم./

قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است/

دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند و می‌ستایند/ حسودان از من متنفرند ولی باز می‌ستایند!/ دشمنانم کمر به نابودیم بسته‌اند و همچنان می‌ستایندم! /چرا که من اگر قابل ستایش نباشم/ نه دوستى خواهم داشت/ نه حسودى، نه دشمنى و نه حتی رقیبى. من قابل ستایشم، و تو هم .یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد/ به خاطر بیاورى آن‌هایى که هر روز می‌بینى و مراوده می‌کنى/ همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت/ اما همگى جایزالخطا.نامت را انسانى باهوش بگذار!/ اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختی!/ و یادت باشد که کارى نه چندان راحت است…

از وبلاگ زن روز های ابری

*ترجمه ای آزاد از یک ضرب المثل انگلیسی

From the Movie: “Into the Wild”

پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال

یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام

تا در نگین چشم تو، نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سیه را، خریده ام

بر قامتت که وسوسه شستشو در اوست

پاشیده ام شراب کف آلود ماه را

تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم

دزدیده ام ز چشم حسودان ، نگاه را

تا پیچ و تاب قد تو را دلنشین کنم

دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام

از هر زنی ، تراش تنی وام کرده ام

از هر قدی، کرشمه رقصی ربوده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد

در پیش پای خویش به پایم فکنده ای

مست از می غروری و دور از غم منی

گوئی دل از کسی که تو را ساخت ، کنده ای

هشدار ! زانکه در پس این پرده نیاز

آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام

… یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند

! بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

نادر نادرپور