خوب، من تقریبا فیلم زیاد می بینم، به جز فیلم اکشن و بزن بزن که دوست ندارم، خیلی محدود به ژانر خاصی نیستم هم فیلم های پر رنگ و لعاب و ماجرا دار هالیوودی رو دوست دارم و هم فیلم های کشدار و بدون ماجرای اروپایی را؛ کلا بیننده ی متوسطی محسوب می شوم، نه خیلی با دید هنری و نه خیلی عامیانه!
زمان نوجوانی، کتاب های علمی-تخیلی جزء محبوب ترین های من بودند؛ هرچه از ژول ورن به دستم رسید، خواندم و البته چندتایی هم از آیزاک آیموسف و آرتور سی کلارک
خوب حالا این دوتا چه ربطی به هم داشت؟ یه ربطی داره حتما! فیلم «ادیسه فضایی»  از «استنلی کوبریک»  که از رمان آرتور سی کلارک اقتباس شده، همه ی اینا رو به هم ربط میده.
راستش رو بگم، حوصله م رو سر برد و بعضی قسمت هاش حتی رو اعصابم هم بود! کلا هم اگر تقلب از ویکیپدیا نبود، خیلی ربط ماجراها به هم رو نمی فهمیدم! حالا اگر دلتون میخواد بگویید که بی فرهنگ و بد سلیقه هستم! یه جورایی ثقیل بود یا گنگ نمی دونم شاید هم با دقت نگاه نکردم!
اما، اما، جلوه های ویژه اش بی نظیر بود یعنی آواتار و هرفیلمی که به جلوه های ویژه اش می نازه بره ته صف با یه فاصله ی زیاد! تو سال ۱۹۶۸، ویدئو کنفرانس و تبلت، سیستم احراز هویت بیومتریک از روی صدا و پیش بینی کرده و همچنین سیستم هایی که با فرمان صوتی کار می کنن و تصاویری که از فضا و فضا پیما ساخته، محشره و آدم رو مسحور می کنه

روزی که فهرست فیلم های ندیده سبک تر شد، سر فرصت و باحوصله دوباره فیلم رو تماشا می کنم؛ این شد ۶ بار نه ببخشید ۴ بار!

در ستایش سوگواری
هریک به شیوه ای
زن، نشانه ها را جمع می کند که کودکش همواره، همه جاست
و مرد زندگی عادی را ادامه می دهد و هر روز به تصویر متحرکش پناه می برد
آنها می بخشند کودک دیگری را که مسبب سوگواریشان است
مادر اما آرامش را در دیدن پسرک می بیند و صحبت با او
پدر اما جلوی چشمش نمی خواهدش
غمشان از بین نمی رود، شاد هم نمی شوند مثل گذشته
اما می آموزند که با این غم زندگی کنند نه فرار

یادداشتی بر فیلم « لانه خرگوش»

برای دیدنش شک نکنید

ورود آقایان ممنوع

خنده به مقدار زیاد برای فیلمی که اصلا هیچ ربطی به «چهارچنگولی» و امثالهم ندارد!

سوت پایان

اگر تنها رفتید طوری برنامه ریزی کنید که بعدش بتوانید، قدم بزنید!

آقا یوسف

حیف است نبینید.

شبانه روز

هنوز ندیدم!

سوت پایان

 برای دو زندگی

زندگی مادری که جرمش مادر بودن است

 و زندگی زوجی که انگار یک روحند

حدس تلخی که از نیمه ی دوم فیلم با من بود و هنوز هم هست؛

 مادر به دار آویخته می شود تا جگرگوشه اش در امان باشد

 در امان از دست یک هیولا که بسیارند هنوز و دخترک در امان نیست از بقیه

 مرد، منطقی ست، راست می گوید

 او وظیفه اش ساختن سقفی است برای زندگی

 وظیفه اش از بین بردن زشتی ها نیست

 وظیفه ی او در نهایت، نشان دادن زشتی هاست

اما زن، هم جنس دخترک است می تواند خود را به جای دخترک و به جای مادر بگذارد

 همان لحظه ی اول، همان یک میلیونیوم ثانیه ی اول که تصور کند چه بر سر دخترک آمده، کافی ست

کافی ست تا به آب و آتش بزند و کافی ست تا دلزده شود از مرد که تنها نظاره گر است

 هزاران هزارند مانند دخترک و مادرش

 اما این دو نفر، دو نفری هستند که او می تواند یاریشان کند

زن و مرد با هم غریبه می شوند تلخ و سرد

بهانه گیر می شوند سر هیچ و پوج

و در نهایت هرکسی به راه خود می رود

حدس تلخی که رهایم نمی کند

کلافه از یک روز سخت و خسته کننده، ناراحت و شرمنده از معطل کردن دوستان عزیزی که منتظرم  بودند به تماشای فیلم نشستم
پرده ی سینما هرچند هم بزرگ باشد شما اسیر یک راهرو، یک کاناپه و اتاقی تا سقف پر از پیازید
پسرک قصه، روایت داستان را آغاز می کند، آن هم از میانه ی راه
خسته است و درمانده و خشمگین از این درماندگی؛ دور از چشم مادر سیگار می کشد و دور از ذهنش، نقشه ی فرار
می بینم که پسرک در نقشش عالیست، می بینم که رنج می کشد، می بینم که همه چیز را می بیند و می فهمد
اما هم جنس بودن با مادرک و دخترک، برایم دلنشین ترشان می کند؛ حس می کنمشان؛ می دانم که در ذهنشان چه می گذرد و می دانم دلیل هر رفتارشان را
تمام تلاش مادرک این است که همه چیز را عادی جلوه دهد که فرزندانش، باور کنند که همه چیز خوب و عادیست که غصه و حسرت نخورند و همه ی غصه ها و دردها بماند برای او
خانه ی محقرش، تمیز و آرام است، میزش رومیزی دارد و طاقچه اش قاب عکس و آشپزخانه اش پر از رنگ
فکر می کنید که مادرک نمی داند که دخترش می لنگد
فکر می کنید که مادرک نمی داند که رفتار دخترش همانند دختران دیگر نیست
مادرک نگران است که پس از مرگش چه بر سر دخترک دردانه اش می آید
فکر می کنید که مادرک نمی داند که ذهن پسرکش بی قرار و  اسیر  است
همه را می داند، اما می خواهد که تنها خودش بداند که تنها خودش این بار را به دوش بکشد که فرزندانش آرام باشند و امیدوار مثل هر مادر دیگری
و چند دقیقه آرامش، در انتهای فیلم که چند ثانیه ی نهایی خیال انگیزش می کند؛ انگار پایان خوش قصه در ذهن آدم ها بود….

نقش مادرک، دخترک و پسرک، هر سه سخت است و بازیگر هر سه خیلی بیشتر از عالی از پس نقش ها برآمده اند؛ نتیجه ی همکاری یک کارگردان کاردان و بازیگران حرفه ای همین می شود

«پگاه آهنگرانی» کاملا یک دختر شیطان پر دل و جرات دبیرستانی و به قول پدرش گرگ!

«مانی حقیقی» هم یک آقای دکتر میان سال جذاب و Lady Killer

«رضا عطاران» یک آدم گیج و هپلی!

بقیه ی نقش ها هم خوب هستند

و همه دست به دست هم می دهند تا تقریبا دو ساعتی بخندید و خاطر همایونیتان منبسط شود

راستی؟

دخترک، عزمش جزم رفتن بود

کمربند چرمی که ضخیم و دردناک هم بود، مانعی نبود؛ فقط کمی دردناک ترش کرد

پیرزن می دانست که می رود

«محبت که نکنی، عقده ای می شوند، کور می شوند و کارهایی که برایشان را می کنی، نمی بینند»؛ جان کلام

اما او در پی مقصر نبود، همین یک بار، همین یک جمله؛ او به فکر چاره بود

«دکمه ی سبز را که بزنی، با من صحبت می کنی»

مادربزرگ انقدر خواستنی است که به جای دخترک، با او همدل می شوی

فیلم پسرکی هم دارد، پسرک هم تدبیر می کند در آخر شدن خمار اما بزن بهادر نیست، عاشق دخترک هم نیست اصلا قهرمان نیست

شاید اگر دخترک در شرایطی مساوی با او سر راهش می آمد، رفتارش  جور دیگری بود

اما اهل سوء استفاده از آدمی که روزگاری سیلی محکمی به او زده هم نیست؛ اینجاست که حرف های پسرک نصیحت و شعار نمی شود

راهکاری است حاصل شناخت و پذیرش شرایط حال و دخترک حق انتخاب دارد؛ یک تصمیم سخت و یک راه سخت…

دو ماه زندگی سخت به دخترک فهماند که حق دارد که زندگی متفاوتی از خواهرانش بخواهد اما راهش فراموشی و نیستی نیست

راهش سخت اما شدنیست…