Blog Archives

گر مسلمانی از این است که حافظ دارد / وای اگر از پی امروز بود فردایی
(آه هم به جای وای گفته شده)

که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن

دی می​شد و گفتم صنما عهد به جای آر/گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست

فکر معقول بفرما گل بی خار کجاست

من و انکار شراب این چه حکایت باشد/غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست / در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست
چون چشم تو دل می​برد از گوشه نشینان / همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
روی تو مگر آینه لطف الهیست / حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست
نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم / مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست
از بهر خدا زلف مپیرای که ما را / شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست
بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز / در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست
تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است / جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست
دی می​شد و گفتم صنما عهد به جای آر / گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست
گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت / در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست
عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت / با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست
در صومعه زاهد و در خلوت صوفی / جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست
ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ / فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست

هاتفی از گوشه میخانه دوش/گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش/مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر/تا می لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند/هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست/نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار/روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب/با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آن که کرد/روح قدس حلقه امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده/و از خطر چشم بدش دار گوش

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می​رود/وین بحث با ثلاثه غساله می​رود

می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت/کار این زمان ز صنعت دلاله می​رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند/زین قند پارسی که به بنگاله می​رود

طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر/کاین طفل یک شبه ره یک ساله می​رود

آن چشم جادوانه عابدفریب بین/کش کاروان سحر ز دنباله می​رود

از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز/مکاره می​نشیند و محتاله می​رود

باد بهار می​وزد از گلستان شاه/و از ژاله باده در قدح لاله می​رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین/غافل مشو که کار تو از ناله می​رود

حافظ سر سفره هفت سین پیرارسال:

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت/با درد صبر کن که دوا می​فرستمت

حافظ سر سفره هفت سین پارسال:

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت/با درد صبر کن که دوا می​فرستمت

حافظ سر سفره هفت سین امسال:

ساقیا لطف نمودی قدحت پرمی باد/که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی/تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی

کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید

کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

در نظربازی ما بی خبران حیرانند…