و کیست که نداند که یک دوست خوب یعنی چه کسی
و کیست که بتواند بیشتر از تعداد انگشتان یک دست بشمارند دوستان این چنینی را
دوستانی که بعد از سال ها هم که ببینیشان، نه لبی به گلایه ای باز می شود و اخمی بسته می شود برای قهری
تنها آغوش گرمی است و نگاه آشنایی و ساعت ها گفت و گو
و چه حقیر بود، خاطره ی دور ِ غم و رنج های گذشته ای که حتی بازگو نشدند در مقابل بار غمی که او به خاطر داشت و بر دوش نیز و هنوز هم همان لبخند دل انگیز بر لبانش…
و کیست که بداند، حکمت خداوندگارش را
خدایا، خدیا، خدایا