از واقعیت ِ دروغ تا حقیقت ِ صداقت
راستش را بگویم خط اول بیانه دروغ بود؛ دروغ روز سیزده!
اما ادامه اش نه؛ نوشتن در محق دات آی آر برای من که بسیار نوشته بودم قبل از این، تجربه ای ناشناخته بود. این که ممکن است همه بخوانند و همه بدانند و بیشتر از همه آنها که نمیشناسیشان…
یرای من شجاعتی می خواست این گونه نوشتن که هزار و یک جور برداشت می توان کرد از هر خط و کلمه ای که حتی یکی از آنها هم از حوالی روحت گذر نکرده است و جز این، گفته خواهد شد به دستان نیز هم!
محق دات آی دار می ماند، نمی دانم تا کی اما می ماند تا شاهدی باشد بر آنچه گذشت و می گذرد؛ برای آنکه یادم باشد که چه بودم و چه کردم و چه هستم.
و اما آن دروغ!
بر این باورم که دروغ به هر شکل و به هر نیتی، منزجرکننده ترین گناه عالم است. وقتی دروغ می گویی، حقی بزرگ را پایمال می کنی، حق دانستن حقیقت را که کتمان آن حقیقت نیز با دروغگویی توفیری ندارد.
شاید نیاکان ما دروغ روز سیزده را بنا نهادند تا تنها در این روز، یک دروغ بی ضرر بگویی -مثلا تعطیلی محق دات آی آر- و سهمیه ات همین باشد تا ۳۶۴ روز دیگر و روز سیزدهی دیگر.