ز بهار جان خبر ده هله ای دم بهاری/ز شکوفه​هات دانم که تو هم ز وی خماری

بشکف که من شکفتم تو بگو که من بگفتم/صفت صفا و یاری ز جمال شهریاری

اثری که هست باقی ز ورای وهم اکنون/برود به آفتابی که فزود از شراری

چو رسید نوبهاران بدرید زهره دی/چو کسی به نزع افتد بزند دم شماری

همه باغ دام گشته همه سبزفام گشته/گل و لاله جام بر کف که هلا بیا چه داری

گل و لاله​ها چو دام​اند و نظاره گر چو صیدی/که شکوفه​ها چو دام و همه میوه​ها شکاری

به سمن بگفت سوسن به دو چشم راست روشن/که گذاشت خاک خاکی و گذاشت خار خاری

صنما چه رنگ رنگی ز شراب لطف دنگی/بر شاه عذرت این بس که خوشی و خوش عذاری

رخ لاله برفروزان و رمان ز چشم نرگس/که به چشم شوخ منگر به بتان به طبل خواری

چو نسیم شاخه​ها را به نشاط اندرآرد/بوزد به دشت و صحرا دم نافه تتاری

چو گذشت رنج و نقصان همه باغ گشت رقصان/که ز بعد عسر یسری بگشاد فضل باری

همه شاخه​هاش رقصان همه گوشه​هاش خندان/چو دو دست نوعروسان همه دستشان نگاری

همه مریمند گویی به دم فرشته حامل/همه حوریند زاده ز میان خاک تاری

چو بهشت جمله خوبان شب و روز پای کوبان/سر و آستین فشانان ز نشاط بی​قراری

به بهار ابر گوید بدی ار نثار کردم/جهت تو کردم آن هم که تو لایق نثاری

به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلق/بد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری

که بهار گوید ای جان دم خود چو دانه​ها دان/بنشان تو دانه دم که عوض درخت آری

چو گشاد رازها را به بهار آشکارا/چه کنی بدین نهانی که تو نیک آشکاری