آشتی با زندگی
دوست عزیزی پرسید که چرا نمی نویسی؟
جوابش را بارها به دوستان دیگری نیز گفته بودم؛ قلم تلخ، قلمی نیست که پروردگارمان به آن سوگند یاد کرده است…
گفت بنویس، حتی اگر سخت است، آنها که به وبلاگت سرک می کشند حتما به خیالی می آیند و به دنبال لحظه ای، محق نیستی که ناامیدشان کنی.
باز هم خواهم نگاشت با همان قلمی که پروردگارم به آن سوگند یاد کرده است برای هرآنکه لحظه ای را همان گونه که من دیده ام، دیده است…