یک سال گذشت از روزی که یکی از بدترین خبرهای بد زندگی را از روی سایت سمپاد خواندم و سدی برای سیل اشکم نبود، نمی دانم که همکاران ندیدند یا به روی خود نیاوردند…
یک سال است که «شهناز افضل» دیگر بین ما نیست اما یادش همیشه باقی است…
روحش شاد و یادش گرامی
-
برگهها
-
آخرین دیدگاهها
- zareian در یا رب این نوگل خندان…
- سعیده در راهنمای خرید
- نازنین زهرا در راهنمای خرید
- fatemeh در راهنمای خرید
- a در راهنمای خرید
-
دستهها
- آموزشي
- ابداعات به درد نخور!!
- اجتماعی
- ادبيات
- از حافظ
- از دل گریخته ها
- از سعدی
- از شاهنامه
- از عبید زاکانی
- بنی آدم اعضای یکدیگرند
- به دل نشسته ها
- به یاد دکتر سید حسین محق
- بیست پرونده
- تئاتر
- تصنیف ها
- خبری – تحلیلی
- در شهر
- دور دنیا در هشتاد کلیک
- رازهايي دربارهي عشق
- زنان
- سریال تلوزیونی
- سمپاد
- سیاست
- شرق شناسی
- شما هم بخونید!
- عکس نوشته!
- غذاهای خوشمزه!
- فعاليت های بشر دوستانه
- فیلم
- موسیقی
- نوشتم که…
- نوشته های دیگران
- نیاز روز
- همين جوری!
- پرسه در حوالي زندگي
- کافه نشینی
- یادداشت های قطار
mishe yekam Bshtar tozih bedi?
[پاسخ]
اگر به لینکی که توی متن بود سر زده باشی، احتمالا متوجه میشی که ایشون معلم ما بوده و توضیح بیشتر اینکه ایشون معلم ادبیات دبیرستان ما بودن و همه شاگرداشون می پرستیدنشون. یک سال پیش در اثر سرطان فوت شدن.
[پاسخ]
سلام
ممنون که به یاد مادرم هستید. دونستن این علاقه و قدرشناسی شما واقعاً بهم آرامش میده.
نوشتهتون هم داغش رو برام تازه کرد، هم یادش رو.
زنده و بالنده باشید
[پاسخ]