تصویرش که در ذهنم تداعی می شود، آرامم می کند…
کاش دیدارم، آرامَش کند…
This entry was posted
on پنجشنبه, بهمن ۳م, ۱۳۸۷ at ۱۲:۰۰ ق.ظ and is filed under از دل گریخته ها.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
S.R.
سلام،
بعیده مادر. فکر کنم کابوس ببینه بنده خدا D:
ولی خوب آرزو بر جوانان عیب نیست.
(اینم یه جواب دیگه واسه خوش تیپ نبودن پسر یزدیا، سریع حرفتونو پس بگیرید وگرنه تو ۰۲۱ قشقرق به راه میندازما)
خوش باشید. (;