«چار میز»، واقعا چهار میز دارد!
چهار تا میز چوبی کوچولو که با رومیزی پارچه ای آبی نفتی با خال-خال های سفید پوشونده شده و ۳-۲ تا چهار پایه چوبی کنارشه، میزی که یه اجاق گاز دو شعله روش نصب شده، تعدادی قابلمه، بسته های پاستای خام که تا نزدیک سقف میرسه، کلی ادویه، یه یخچال واسه خنک کردن نوشابه ها، یه دستشویی کوچولو واسه خلاص شدن از سیاهی های شهر آهن و دود و غدا خوردن با خیال راحت، همه تو فضایی که یه ذره هم جای اضافی واسه چیری اضافه تر نداره، رنگ دیوارهاشم دقیقا همون آبی نفتی رومیزی هاست.
اینجا رستوران گیاهی «چارمیز» هستش که پاستای گیاهی در سه طعم سرو میکنه. ما سه نفر بودیم که هر سه تارو سفارش دادیم و هر سه تامون مثل آپاچی ها به هر سه تا بشقاب حمله ور شدیم البته شخصا «پستو» [به کسرِ پ و سکونِ س] رو پیشنهاد می کنم!
پ.ن: عکس فوق کاملا تزیینیه؛ من با فلر و مینا رفته بودم!
پ.ن۲: داشت آدرسش یادم می رفت؛ کمی بالاتر از چهار راه کالج، نبش کوچه آرژانتین، از ۱۱ و نیم صبح تا ۱۰ شب هم غذا سرو می کنه!
Tags: کافه نشینی