Monthly Archives: می 2008

خیلی وقته که منتظرم تا پروژه اداره تجهیزات که از اول اسفند شروع شده، تموم بشه تا یه پست درست و حسابی در موردش بنویسم ولی همچنان این قصه سر دراز داره..
دو هفته است که تقریبا هر روز به اداره میرم تا هرچه زودتر پروژه جمع بشه ولی انگار نه انگار، دلم می خواد از محیط دلگیر و خفه اداره غر بزنم و اینکه رفتن به اون محل اضطراب ها و خستگی های قبل از عید رو که نه طلوع خورشید رو می دیدم و نه غروبشو (از ۸ صبح تا ۸ شب توی یه زیر زمین پر از پرونده) برام تداعی می کنه، اما از قیافه خسته و پریشون همکارم که مسوولیت پروژه با ایشونه، خجالت می کشم، انگار چند سال پیر شده…
بگذریم..
امروز هم جهت ایجاد تنوع و هم اینکه با عوض شدن پیمانکار غذا، دیگه غذای اداره، قابل خوردن نیست، تصمیم گرفتم که سری به رستوران خانه هنرمندان که تقریبا کنار ادارست، بزنم. شنیده بودم که رستوران گیاهی یه و در عین حال همه جور غذایی داره البته با کیفیت خوب.
شخصا به هیچ وجه اعتقادی به گیاه خواری ندارم و معتقدم که بدن آدم به همه جور خوراکی احتیاج داره؛ حتی گاهی آت و آشغال!! ولی اشتیاق زیادی هم برای امتحان کردن غذاهای جدید دارم و همیشه سخت ترین اسمِ منوها، انتخاب من هستن!
رستوران توی ایوون، درختا که سبز شدن و نسیم ملایم و خنک…
Read more »

کاغذ کاهی دولتی بوده کیلویی ۱۰۰ تومن

 و آزاد ۳۰۰ تومن
دولتی دیگه نمی دن

و آزادش شده کیلوی ۷۰۰ تومن!

منبع: روزنامه اعتماد
 

نمی دونم فیلم «قتل در قطار سریع السیر شرق» یادتونه یا نه، توی فیلم که اقتباسی از یکی از داستان های «آگاتا کریستی» بود، مردی در قطار به شکل مرموزی به قتل می رسه؛ اول بیهوش و بعد ۱۲ یا ۱۳ تا چاقو در بدنش فرو رفته بود. از قضا کاراگاه «پوآرو» هم از مسافران قطار بود و در مدتی که قطار به دلیل برف سنگین به ناچار متوقف شده بود، راز قتل را کشف کرد!

Read more »

شهر کتاب زرتشت (تقاطع حافظ و زرتشت)، کتابفروشی های نشر چشمه و ثالث (خیابان کریم خان)، مرکز تازه های نشر (خیابان فلسطین) و راسته کتابفروشی های خیابان انقلاب؛ هرچند وقت یک بار، دست پر روانه ام می کنند اما این دلیل نرفتنم به نمایشگاه کتاب نیست!
پارسال، دو ساعت را در مصلی کتاب! گذراندم؛ خاطراتم محدود می شود به:
- شلوغی شبستان و سردرگمی
- غرفه هایی درهم که حتی ترتیب الفبایی آنها هم درست نبود
-  فرش کاغذ زمین اطراف مصلی
- ناشرانی که نبودند
- سالن ناشران خارجی را که حتی برای نیم نگاهی نیز نیافتم
- کتابهایی را که آب برده بود
- چادرهای تاریک که حتی شبیه سالن هم نبود
و من یاد سالن هایی افتادم که سال های پیش با حسرت از آنها عبور می کردم، چرا که نه رمقی مانده بود، نه زمانی و نه پولی!
امسال خشکسالی است، باران نیامده و کتابی را آب نبرده اما قیچی نظارت امسال تیزتر شده و ناشران را بی نصیب نگذارده است. بعید میدانم که یادبود کتاب و قلم در صحن مصلی نیز حال و هوای نمایشگاه بین المللی کتاب را شبیه سازی کند، من که امسال نمی روم!
 

روز تولد سمپاد مبارک!

به همین سادگی، فراموش می کنی که زن هستی، جوان و زیبا..
Read more »

ای معلم!
مرا از تعلیم خود به جاودانگی می رسانی،
جاودانه باش.

قابی که حاوی نوشته فوق است، را یکی از شاگردان مادرم به او هدیه داده است، نمی دانم چه سالی اما از وقتی یادم است بالای جا لباسی راهروی اصلی خانه مان بوده…
عزیزترین معلم دوران تحصیلم، مادرم بود که هرگز در کلاسش شیطنت و تقلب نکردم و چقدر سخت بود…
مایه افتخار معلمان زیادی بودم و معلمان زیادی را ناامید کردم..
خانم سلیمی، معلم تاریخ سال دوم راهنمایی ام را خیلی اذیت کردم، همینجا از او که صبورانه تحملم کرد عذرخواهی میکنم، هرچند بعید میدانم که این مطلب را بخواند..
و معلم عزیزی را اخیرا از دست داده ام که یادش لبخند بر لبانم می آورد و اشک به چشمانم..
روز معلم خجسته باد!

خوش گذشت، خیلی! جای همه دوستانی که نبودن خالی، البته از نظر مکان فیزیکی با عرض شرمندگی باید بگم که جاشون اصلا خالی نبود. کافی شاپ های تهران تقریبا به اندازه انگشت دونه هستن، آخه معمولا دو نفر، دو نفر میرن، قهوه می خورن و حرفای شیک میزنن، کسی به فکر یه قوم آپاچی نیست که میخوان سر و صدایی شبیه یه انفجار اتمی ایجاد کنن و بعد از شنیدن هر خاطره، سر جمع ۲۵۶ بار دست بزنند و خواننده رو تشویق کنن، تازه جدای از شلیک خنده همزمان ۴۸ نفر بعد از وقایعی که واسه شما جوکه، واسه ماها خاطرست و تنها خاطره هاست کی می ماند و یه نکته؛ ۱۰۰ خاطرات پسرا یا دعوا و کتک کاری داشت، یا اخراج از کلاس یا تنبیه توسط بدنی اولیای مدرسه!
و اما مدیریت «کاسکو»، محل برگزاری پاتوق توانست از ۴۸ نفر یزدی، ۴۸ تا ۱۵۰۰ تومان، فقط برای چند ساعت نشستن در محل بگیره! تازه مثل ازرق شامی، بیشتر زمان بالای سر ما ایستاده بود و بسیار غضبناک به ما می نگریست! البته اصلا فکر نکنید که ما تو سر و صدا کردن و داد و فریاد با این نگاه ها از رو رفتیم ها، فقط سوژه خنده شد بنده خدا و چند تا اسم جانانه و مقادیری جملات و اصطلاحات یزدی حوالش شد که هرچند ترجمه اش آنقدرها هم بد نیست اما سانسور می کنیم!
اولین پاتوق تهران، خاطره قشنگی ساخت، ایشالا که تداوم داشته باشه و همیشه شاد و پر رونق باشه.
راستی امشب سی و ششمین پاتوق یزد هم بود، اگر اشتباه نکنم اولین پاتوق یزد تو کافی شاپ هتل لاله برگزار شد؛ تیر ماه یا مرداد ماه ۸۴، یادش به خیر. امشب با بچه های یزد مدام در تماس بودیم و در مورد نفرات، کل کل کردیم، جمع ما که متفرق شد؛ پاتوق یزد تازه رونق گرفته بود، اگر یزدی باشید قطعا می دونید که تو یزد هیچ وقت نباید زود جایی رفت!

پیرمرد میان اتوبوس ایستاده بود و ناباورانه به جوانان رعنایی! می نگریست که کمترین اعتنایی به پشت خمیده و موهای سفیدش نداشتند.. پیر مرد خوب می دانست که کمترین امیدی نمی تواند به صندلی های خالی پشت سرش که با پارتیشن نه چندان کوتاه چوبی جدا شده بود، و تعدادشان از نصف کل صندلی های آن سوی مرز بیشتر بود، داشته باشد.. آخر شیشه های اتوبوس پر بود از عبارتی تایپ شده بر روی کاغذ که هشدار می داد: «مسافرین محترم، لطفا طرح تفکیک خانم ها از آقایان را رعایت فرمایید.»