پروژه، شرکت، تز، برنامه، کنفرانس، مقاله؛ هرچند بهانه های خوبی برای ننوشتن در لوتوس نیست اما واسه ننوشتن تو وبلاگ شخصی که موجه هستش!
میخوام یه خاطره بیات شده واستون تعریف کنم:

جمعه، ۴ آبان، من و همشیره مکرمه رفتیم کنسرت همنوایان صلح به سرپرستی داریوش خواجه نوری. توی سایت کنسرت نوشته بود که قطعاتی که اجرا خواهد شد تلفیقی از موسیقی پاپ و فولکلور ایرانی خواهد بود؛ خوب به نظرمون خیلی جالب اومد و فوری بلیت گرفتیم اما ای دل غافل از دو ساعت و خورده ای برنامه که با ۷۰ دقیقه تاخیر شروع شده بود، فقط ۵ تا قطعه واجد این شرایط بود – همراهی سه تار استاد جلال ذوالفنون و گیتار فلامینگو، واقعا جذاب و همراهی استاد حسین سمندری با گروه هم لذت بخش بود – و بقیه موسیقی راک اجرا شد، این نوع موسیقی برای من غیر قابل تحمله و اگر ادامه پیدا کنه سرگیجه و سر درد هم دور از انتظار نیست…
خلاصه چشمتون روز بد نبینه؛ سالن تاریک، نور قرمز، بنفش و نارنجی به تناوب و صدای کرکننده موسیقی راک در تالار بزرگ کشور با ۳ هزار نفر گنجایش که بیش از ۸۰ در صد صندلی هاش پر بود و یک نکته جالب اینکه ملت شریف ایران موسیقی راک گوش میدن و از روی صندلی جم نمی خورن، انگار اپرا تماشا می کنن!!
و دست آخر اینکه بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال، هنوز قرار نیست که یه کنسرت هال بزرگ تو تهران ساخته بشه؟؟ تالار وحدت دقیقا یه کنسرت هاله و بعد از حدودا ۴۰ سال هنوز با شکوهه ولی گنجایش جمعیت امروز تهران رو نداره، تالار کشور هم یه سالن کنفرانس خوبه اصلا حال و هوای موسیقی نداره، بعد از گذشت ۳۰ سال، ساخت یه کنسرت هال مجلل، انقدرها هم سرمایه به هدر دادن نیست!
عکس های کنسرت از این لینک (در نظر بگیرید که با دوربین موبایل و تاریکی گرفته شده!)