فرض کنید که زمان تابعی مستقل نباشد، باز هم فرض کنید که تابعی باشد از فعالیت های هر فرد یا هر ملت؛ یعنی زمان را ما به جلو ببریم!!!
چه مرزهای زمانی بین افراد و ملت ها شکل خواهد گرفت، شاید زمان هیچ کس با هم برابر نباشد و چه تنهایی وحشتاکی است وقتی هیچ کس در زمان تو نباشد، آن وقت تو می مانی و اعمالت یعنی دنیایت حاصل اعمالت است…
حال فرض کنید دنیای بزرگتری وجود دارد که دنیای ما را در بر می گیرد و در آن زمان متغیر مستقل نیست، آن وقت به آسانی دنیاهای دیگری نیز می توانند موازی دنیای ما وجود داشته باشند که نه ما آنها را می بینیم و نه آنها مارا، زندگیِ کنار هم که از آن بی خبریم و شاید روزی از بعد فعلی درآییم و به ابعاد دیگر سفر کنیم؛ شاید مرگ و زندگی بعد از آن همین باشد، شاید…
فرضیه دو قلوهای انیشتاین را شنیدید؟
“دو برادر دو قلو وجود دارند، یکی سوار سفینه می شود و به فضا می رود، یک ناهار می خورد و به زمین بر می گردد و در بازگشت، می بیند که برادر دو قلویش برای خود پیرمردی شده است! “
نصف روز معادل ۷۰ سال؛ این قصه حاصل نظریه نسبیت است، یعنی حتی زمان هم مطلق نیست، کسی این دو برادر دو قلو را نه رد کرده و نه اثبات و این بدان معنا است که علم و دانش بشر در برابر عظمت هستی، هیچ هم نیست…