چرا نه در پی عزم دیار خود باشم/ چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

 غم غریبی و غربت چو بر نمی​تابم / به شهر خود روم و شهریار خود باشم

ز محرمان سراپرده وصال شوم/ ز بندگان خداوندگار خود باشم

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی / که روز واقعه پیش نگار خود باشم

 ز دست بخت گران خواب و کار بی​سامان / گرم بود گله​ای رازدار خود باشم

 همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود / دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم بود

که لطف ازل رهنمون شود حافظ / وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم