سلام به همه کسانی که این صفحه رو می خونن باورم نمیشه که تصمیم گرفتم خاطرات و نظرات خودمو تو وبلاگم بنویسم، اگه وب لاگ های من رو خونده باشید، بجز تک و توک گزارش هایی که نوشتم، ۹۵% مطالبشون کپی از متن هایی بوده که به نوعی دلم می خواستم منتشر بشن. نوشتن دیگه یه جورایی واسم عادت شده، بهتره بگم بهش معتاد شدم!! واسه کسی که هر ماه نصف یه مجله رو بنویسه و نصف بقیه رو ادیت کنه، این اعتیاد کاملا اجتناب ناپذیره؛ البته نقش رفیق ناباب و زغال خوب رو نباید فراموش کرد!!! البته اعتیاد این مدلی یه فرقی با انواع دیگه داره؛ وقتی یه کاری واسه آدم روتین بشه، جذابیتشو از دست میده؛ یادمه چند ماه اولی که تو ماهنامه کار می کردم به خودم می گفتم یکی از خوشبخت تریت آدم های روی زمینم که سرگرمی ام شده کارم!! غافل از اینکه کار، بعد از یه مدت هرچقدر هم که جذاب باشه روتین میشه و دل آدم رو می زنه. خلاصه این شد که تصمیم گرفتم نوع دیگه از نوشتن رو تجربه کنم. راستشو بگم یه کمی دلهره دارم، انگار دارم تو یه سرزمین ناشناخته قدم می ذارم؛ اصلا نمی دونم که قراره چی بنویسم، خاطره، سفرنامه، داستان کوتاه… شاید هم اصلا ادامه ندم، نمی دونم؛ باور کنید شورش نمی کنم. اولین باره که هیچ ایده ای از خوانندگان متنم و عکس العمل هاشون ندارم. اینکه باز هم این وبلاگ رو به حال خودش رها کنم یا اینکه انقدر بنویسم تا بالاخره نویسسنده بزرگی بشم!!!!! فقط و فقط به شما خوانندگان عزیز بستگی داره. یک دنیا ممنون شما خواهم بود اگه هر وقت فرصت داشتید یه سری به این صفحه بزنید و نظراتتون را بدون تعارف برام بنویسید.

 با سپاس فراوان

  م.م